Zesweekse Verbetersprints: Van Plan naar Business Case

In de Strategizer-methode nemen zesweekse verbetersprints één actie of cluster uit de theoretische roadmap en bouwen hem uit tot een volledige business case: exacte inspanning in tijd, geld en mensen, benodigde middelen en vaardigheden, uitvoeringsvoorwaarden, risico's en mitigaties, startdatum, eigenaar en definition of done. Dit is de stap die een gesequencede lijst intenties omzet in belegde, geplande, aanspreekbare stukken echt werk, dezelfde rigueur die een bestuur zou verwachten bij een kapitaalinvestering, toegepast op elk betekenisvol initiatief, niet alleen de één of twee grootste.

Waarom specifiek zes weken

Lang genoeg om een echt initiatief goed te kosten en op risico te beoordelen, kort genoeg dat een business case geen eigen meermaandenproject wordt. Deze sprints achtereenvolgens door de roadmap laten lopen is wat de theoretische, op afhankelijkheden gebaseerde volgorde omzet in een set direct uitvoerbare stukken werk.

Wat een sprint oplevert als het initiatief te groot blijkt

Niet elke actie past netjes in een zesweekse business case, sommige hebben echt meer afbakening nodig. In dat geval wordt de sprintopbrengst een heldere, kleinere definitie voor de volgende sprint, in plaats van een geforceerde en onnauwkeurige business case gebouwd op onvolledige informatie.

Waarom eigenaarschap in deze fase wordt toegewezen, niet eerder

Een eigenaar toewijzen voordat een actie een echte business case heeft, levert meestal vage verantwoordelijkheid op voor iets nog te abstract om echt te bezitten. Wachten tot de sprintfase betekent dat de eigenaar iets concreets erft waar hij daadwerkelijk voor kan instaan.

Meer dan 65% van de strategische initiatieven haalt zijn doelen niet. Niet omdat de strategie fout was.

De Strategizer maakt van ambitie een gevalideerde roadmap met eigenaren, deadlines, afhankelijkheden en werkelijke capaciteit, de vertaalstap die de meeste adviesbureaus volledig overslaan.

Plan een roadmap-diagnose